Τετάρτη 30 Απριλίου 2014

Να σέβεσαι και να ανέχεσαι τους άλλους, ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ

Σε μια πρόσφατη έρευνα πραγματοποιημένη από το World Values Survey με θέμα τη σημασία που δίνουν οι γονείς στη μετάδοση στα παιδιά τους της αξίας του σεβασμού και της ανεκτικότητας, η Ελλάδα κατατάχθηκε τελευταία ανάμεσα σε 69 χώρες. Με άλλα λόγια, η ελληνική οικογένεια δεν θεωρεί σημαντικό να κοινωνικοποιεί τους νέους με βάση τις παραπάνω αξίες. Καθόλου τυχαία νομίζω, χαμηλά μαζί με την Ελλάδα βρίσκονται χώρες όπως η Ουγκάντα, η Αλγερία και το Πακιστάν, ενώ οι πέντε πρώτες χώρες στη σχετική λίστα ήταν η Σουηδία, η Ολλανδία, η Δανία, η Γαλλία και η Ισλανδία. Το αποτέλεσμα της έρευνας δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθώς με μια προσεκτικότερη ματιά θα αντιληφθούμε πως εδώ βρίσκεται η ρίζα πολλών δεινών μας ως κοινωνία.

Ο σεβασμός και η ανεκτικότητα είναι συμπληρωματικές αλλά διαφορετικής προέλευσης αξίες. Ο σεβασμός έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του άλλου στη βάση κυρίως μιας ιδιότητας ή ενός ρόλου και απορρέει από καθιερωμένους κανόνες κοινωνικής διαβίωσης: για παράδειγμα, σεβόμαστε τους δασκάλους μας, τους γονείς μας ή τους ηλικιωμένους, τους γείτονες ή τους προϊσταμένους μας. Από την άλλη, ανεκτικότητα σημαίνει προθυμία να επιτρέπουμε στους ανθρώπους να σκέφτονται, να εκφράζονται και να δρουν ακόμη και με τρόπους οι οποίοι δεν μας βρίσκουν σύμφωνους.

Ο σεβασμός ως αξία βρίσκεται εγγύτερα στον κόσμο του συντηρητισμού και της ευταξίας. Αποτελεί το είδος εκείνο της συμπεριφοράς που αντικατοπτρίζει αποδοχή παγιωμένων κοινωνικών ρόλων και σχέσεων. Από την άλλη, η ανεκτικότητα είναι μια φιλελεύθερη αξία που δείχνει την ικανότητά μας να συνυπάρχουμε με τους άλλους σε μια πλουραλιστική κοινωνία. Οπως σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας Α. Heywood, η φιλελεύθερη κοινωνική ηθική χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα από την αποδοχή και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επιβράβευση της ηθικής, πολιτισμικής και πολιτικής διαφορετικότητας.

Μια κοινωνία μπορεί να παρουσιάζει πλεόνασμα σεβασμού και έλλειμμα ανεκτικότητας ή το αντίστροφο. Καμιά χώρα όμως δεν μπορεί να πάει μακριά εάν έχει έλλειμμα και στις δύο αυτές αξίες. Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Παραδοσιακά συντηρητική, η ελληνική κοινωνία ήταν ανέκαθεν ελλειμματική σε ανεκτικότητα. Ο άλλος, ως διαφορετικός, είτε ενέπνεε φόβο είτε περιφρόνηση και διακωμώδηση (οι ομοφυλόφιλοι και οι διάφορες πολιτισμικές, θρησκευτικές ή άλλες μειονότητες το έζησαν έντονα στο πετσί τους αυτό). Από την άλλη όμως, η αξία του σεβασμού ήταν ιδιαίτερα ψηλά μέσα στη μέση ελληνική οικογένεια: να μάθεις να σέβεσαι τους άλλους ήταν κάτι με το οποίο γαλουχήθηκαν γενιές ολόκληρες παιδιών ακόμη (ή συνήθως) και με τη μέθοδο της «ράβδου».

Η ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση της μεταπολίτευσης υπονόμευσε τις καθιερωμένες κοινωνικές ιεραρχίες. Ο ηλικιωμένος καθηγητής σου, για παράδειγμα, έπαψε να θεωρείται πηγή κοινωνικής αυθεντίας και αξιοσέβαστο πρόσωπο. Τώρα μπορείς να τον χλευάζεις δημόσια, να του χτίζεις το γραφείο ή να τον κρατάς όμηρο για ώρες. Αν χρειαστεί μπορείς και να τον χτυπήσεις (όχι πολύ, ίσα-ίσα για «συμμόρφωση»). Το ίδιο μπορείς να κάνεις και με τους αντιπροσώπους (που εσύ ψήφισες) στο Κοινοβούλιο ή οποιονδήποτε άλλο φορέα υποτιθέμενου κύρους ή εξουσίας. Η ατομική ή συλλογική επιδίωξη, το «έτσι θέλω» έγινε για πολλούς η μόνη νομιμοποιητική δύναμη (παρατηρήστε πώς συμπεριφέρονται πολλοί συνδικαλιστές). Η μεταπολίτευση έθεσε άλλες προτεραιότητες και η παλιά τάξη πραγμάτων έπρεπε να υποχωρήσει. Εξάλλου, όπως το είχε πει ο Α. Παπανδρέου: δεν υπάρχουν θεσμοί παρά μόνο ο λαός.

Ο σεβασμός ως αξία έχασε τη σημασία του, λοιπόν, αλλά μήπως γίναμε πιο ανεκτικοί; Κάθε άλλο. Καθετί διαφορετικό ως άποψη ή στάση ζωής προσλαμβάνεται ως απαράδεκτο και ως πρόκληση: Δείτε την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου και θα το αντιληφθείτε γρήγορα: φωνές και ύβρεις, προσβολές κάθε είδους. Στο Κοινοβούλιο η κατάσταση είναι οικτρή. Μπορεί να σας φαίνεται παλιομοδίτικο (ίσως να φταίει ότι μεγαλώνω κιόλας), αλλά συγκινούμαι όταν ακούω αγορεύσεις παλιών κοινοβουλευτικών.

Μήπως όμως οι πολίτες μεταξύ τους συζητούν καλύτερα; Παρατηρήστε τους διαλόγους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η υπεραφθονία λεκτικής βίας με εκπλήσσει αρνητικά, με σοκάρει. Μερικές φορές αναρωτιέμαι πόση πολλή ηδονή μπορεί να προσφέρει σε κάποιους η τάση να ξεφτιλίζουν και να υποβιβάζουν τον συνομιλητή τους και αυτόν που απλώς διαφωνεί μαζί τους. Ισως εδώ να βρίσκεται η ρίζα της επιτυχίας του ιδιότυπου χιούμορ του Λαζόπουλου: στη χαρά που πολλοί παίρνουν όταν βλέπουν αυτούς που δεν συμφωνούν μαζί τους να ταπεινώνονται έστω και μέσω της σάτιρας (ή με πρόσχημα αυτήν).

Και ύστερα απορούμε για την ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής ή άλλων μορφών εξτρεμισμού. Στην πραγματικότητα, η λεκτική βία και η ισοπέδωση της διαφορετικής άποψης δεν είναι παρά ο προθάλαμος της σωματικής βίας και του αυταρχισμού. Οταν αποκαλείς τον άλλον δωσίλογο, πουλημένο, φασίστα, προδότη, γιατί απορείς στη συνέχεια αν κάποιοι θερμοκέφαλοι πηγαίνουν ακόμη πιο πέρα;
* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.
Έντυπη
http://www.kathimerini.gr/764358/opinion/epikairothta/politikh/na-sevesai-kai-na-anexesai-toys-alloys
http://www.kathimerini.gr/authors?id=160 

Σάββατο 26 Απριλίου 2014

Save the Vinyl


Δευτέρα 21 Απριλίου 2014

Doctor Sleep Στίβεν Κινγκ

http://www.lifo.gr/team/bookroom/44859

Το "Doctor Sleep" είναι το νέο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ, συνέχεια της «Λάμψης» του 1977, ενός από τα διασημότερα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Η φήμη της «Λάμψης» ίσως εκτοξεύτηκε κυρίως λόγω της ταινίας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, για την οποία ο Κινγκ έχει πολλές αντιρρήσεις. Ο Στίβεν Κινγκ αποφάσισε να γράψει τη συνέχεια της Λάμψης μετά από αρκετή αμφιταλάντευση, αρκετή αναμονή, ακόμη και με μια μικρή δημοσκόπηση που έκανε στο προσωπικό του σάιτ. Φυσικά, οι αναγνώστες ήταν υπέρ της ιδέας, άλλωστε δεν θα έπαιρναν οι ίδιοι το ρίσκο, και αν δεν τους άρεσε το αποτέλεσμα, θα μπορούσαν να εκφράσουν τις αποδοκιμασία τους χωρίς συνέπειες. Εξάλλου ποιος δεν ήθελε να μάθει τι απέγινε ο μικρός Danny Torrance; Όλοι ανασάναμε με ανακούφιση όταν το μυστηριώδες εκείνο ξενοδοχείο ανατινάχτηκε παρασέρνοντας τον πατέρα μαζί με τις υπόλοιπες οντότητες, αλλά σώθηκαν η μαμά και το παιδί. Στο "Doctor Sleep" ο μικρός Danny είναι πλέον 40 χρονών. Η παράξενες ικανότητες που έχει (οι οποίες δεν εξηγούνται εντελώς στη Λάμψη) συνεχίζουν, και τον ταλαιπωρούν τόσο πολύ που μετά το θάνατο της μητέρας του έχει καταφύγει στον αλκοολισμό. Το αλκοόλ καταπνίγει τη «Λάμψη» του κι έτσι αποφεύγει τις τρομαχτικές συναντήσεις με πρώην ενοίκους του ξενοδοχείου. Όταν φτάνει στον δικό του πάτο λόγω του αλκοολισμού αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Τυχαία καταλήγει σε μια μικρή πόλη όπου πιάνει δουλειά σε ένα γηροκομείο. Τα μυστικά του χαρίσματα αποδεικνύονται πολύτιμα γιατί είναι σε θέση να βοηθήσει τους ηλικιωμένους ασθενείς να πεθάνουν με ηρεμία, κι έτσι αποκτά το παρατσούκλι "Doctor Sleep". Παράλληλα διαβάζουμε την ιστορία της μικρής Abra (συμπληρώστε το «Cadabra» για να καταλάβετε), ένα κοριτσάκι με ικανότητες σαν του Danny, αλλά πολύ μεγαλύτερης έντασης. Όταν η Abra φτάνει τα 13-14 (η ηλικία σταθμός κατά Κινγκ, όπως της Carrie), οι δύο αυτοί άνθρωποι επικοινωνούν και βρίσκουν ένα σύμμαχο ο ένας στον άλλον, μόνο που τα χαρίσματα τους είναι ιδιαίτερα ελκυστικά για μια άλλη ομάδα όντων. Το Doctor Sleep έφτασε στα μπεστ σέλερ των New York Times για το έντυπο βιβλίο και ebook. Οι κριτικές στις εφημερίδες είναι πολύ καλές. Πράγματι, όλα τα χαρίσματα του Κινγκ κάνουν την εμφάνισή τους στο βιβλίο: η φαινομενικά ήσυχη πραγματικότητα περιγράφεται με έναν τρόπο που σε κάνει να ανησυχείς ότι κάτι πάει τελείως, μα τελείως λάθος. Η ισορροπία του μεταξύ του ρεαλισμού και των φανταστικών στοιχείων είναι αυτό που ξέρει να κάνει πάρα πολύ καλά (σ' ένα ειδυλλιακό παιδικό πάρτι στο γρασίδι, η Abra καρφώνει με τη δύναμη του μυαλού της όλα τα κουτάλια του σπιτιού στο ταβάνι). Οι αλληγορίες του (ο αλκοολισμός και η εξάρτηση και τα βαμπίρ που είναι εξαρτημένα). Εικόνες που δε συναντάς συχνά (τέσσερις άνθρωποι σε ένα αυτοκίνητο παλεύουν τηλεπαθητικά για ένα όπλο που βρίσκεται πολύ μακριά). Όμως σ' αυτό το βιβλίο συμβαίνει κάτι που είναι απαγορευτικό, σχεδόν καταστροφικό βιβλίο μυστηρίου: είναι προβλέψιμο. Η αλήθεια είναι ότι στις πρώτες σελίδες επιστρέφει ο τρόμος της «Λάμψης» όπως παλιά, που οι σκιές στο σπίτι γινόταν ύποπτες. Στη συνέχεια όμως, όταν οι δύο πρωταγωνιστές συναντιούνται και κάνουν συμμαχία ενάντια σε μια άλλη ομάδα, η πλοκή θυμίζει ταινία δράσης του Χόλιγουντ, με κορμιά που πέφτουν, καλούς-κακούς και την Τελική Μάχη που δεν σε αφήνει να ελπίζεις σε κάτι αναπάντεχο. Η προσμονή για ένα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ είναι το αλλόκοτο, ο φόβος και η υποψία, οι ρωγμές της πραγματικότητας που αποκαλύπτουν τις χειρότερές μας υποψίες. Ο Κινγκ κατάφερε μετά από πολλά χρόνια και πολλά βιβλία να μπει στην ομάδα των «καλών συγγραφέων», παρά τις πολλές αντιρρήσεις. Ο λόγος είναι ότι τα βιβλία του δεν καταχωρούνται εύκολα στην κατηγορία του «τρόμου». Είναι ψυχογραφήματα της κάθε εποχής, γιατί ξέρει πολύ καλά τι φοβόμαστε. Με αυτό το βιβλίο επιτρέπει σε όλους όσους τον κριτικάρουν να σιγουρευτούν ότι έχουν δίκιο. Μήπως αυτά τα βιβλία είναι τελικά για συγκεκριμένες ηλικίες; Μήπως δεν μπορείς να αναστατωθείς δεύτερη φορά με το ίδιο βιβλίο; Μήπως όλα τα sequel είναι καταδικασμένα, λόγω της βεβαρημένης ιστορίας; Μήπως ο Στίβεν Κινγκ έχασε ένα μέρος του ταλέντου του μετά από τόσα χρόνια; Από όλες τις εκδοχές, η τελευταία φαίνεται σαν η πιο τρομαχτική. Μάλλον όχι όμως: το 11/22/63, το προηγούμενο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ που βγήκε το 2012, ήταν ένα βιβλίο εντελώς καινούριο για τα δεδομένα του συγγραφέα που έδειξε ότι μετά από τόσα χρόνια, έχει ακόμη όρεξη για πειραματισμούς. To «22/11/63» κυκλοφορεί ήδη στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Bell, και το «Doctor Sleep» θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2014. Πηγή: www.lifo.gr

Charles Bradley Victim of Love


Late-blooming soul belter Charles Bradley, who released his debut album in 2011 at the age of 62, is the best kind of retro act: a fully committed one. Victim of Love, Bradley's second LP, makes no bones about the echoes it carries: James Brown, Otis Redding and other Sixties and Seventies soul heroes, evoked with crisp period-perfect production and classicistic arrangements. It's Bradley's voice that seals the deal: When he saunters through the Motown-inflected groove of "You Put the Flame on It," stomps and shrieks the J.B.'s-like funk of "Confusion" and, especially, digs into tearstreaked ballads ("Crying in the Chapel"), he sounds like an heir, not an impersonator. http://www.rollingstone.com/music/albumreviews/victim-of-love-20130402

Scott McCloud

Η Webcomics θα βρίσκεται και φέτος στο Comicdom Con Athens, αυτή τη φορά σε περίπτερο μαζί με την Ένατη Διάσταση, και θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στα ελληνικά το σπουδαίο βιβλίο του Scott McCloud UNDERSTANDING COMICS. Μάθετε περισσότερα στο Δελτίο Τύπου. understanding_comics_webcomicsΟι εκδόσεις Webcomics σε συνεργασία με τον εκδοτικό κολοσσό HarperCollins έχουν την τιμή να παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα από τα καλύτερα βιβλία για τα κόμικς, σε… κόμικς! Ο βραβευμένος με βραβείο Eisner Καλύτερου Βιβλίου Σχετικά με τα Κόμικς, βραβεία Harvey Καλύτερου Συγγραφέα, Καλύτερου Άλμπουμ/Πρωτότυπου Περιεχομένου και Καλύτερης Βιογραφικής, Ιστορικής ή Δημοσιογραφικής Παρουσίασης για το βιβλίο του Κατανοώντας τα Κόμικς, Scott McCloud, μας βάζει στον κόσμο των κόμικς μέσα από ένα καταπληκτικό βιβλίο που πρέπει να έχει διαβάσει όποιος θέλει να ασχοληθεί αναγνωστικά, ερασιτεχνικά ή επαγγελματικά με τα κόμικς. “Με σαφή, καλοσχεδιασμένα κεφάλαια, μας οδηγεί μέσα από τα στοιχεία των στυλ των κόμικς, και… οι λέξεις συνδυάζονται με τις εικόνες για να εφαρμόσουν τη μοναδική τους μαγεία. Όταν το ταξίδι των 216 σελίδων φτάνει στο τέλος του, θα είναι δύσκολο για τους περισσότερους αναγνώστες να ξαναδούν τα κόμικς με τον ίδιο τρόπο.” - Garry Trudeau, New York Times Book Review - Κάντε ένα μαγικό ταξίδι μέσα στους κρυφούς κόσμους της αφήγησης των κόμικς. - Γίνετε μάρτυρας μιας ιστορίας 3000 ετών. - Εξερευνήστε τα μυστικά ανάμεσα στα πάνελ. - Νιώστε την ενέργεια της γραμμής και του χρώματος. - Αγγίξτε τη δύναμη των συμβόλων. - Πιάστε πρώτη θέση στη μάχη ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και πάνω απ’ όλα, δείτε γιατί τα κόμικς μπορούν να είναι τόσο σημαντικά όσο οι ταινίες, η πρόζα ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης, μέσα από τη μαγευτική διαδικασία που οδηγεί στην πραγματική κατανόηση των κόμικς. Συγγραφή και Τέχνη: Scott McCloud Μετάφραση: Νίκος Καμπουρόπουλος Επιμέλεια: Άλκηστις Τριμπέρη Γραφιστική Επιμέλεια: Webcomics – N.A.K. Είδος: Εκπαιδευτικό, Ιστορικό Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Μάρτιος 2014 Μέγεθος: 17 Χ 24 εκατοστά, 216 Ασπρόμαυρες + 8 Έγχρωμες Σελίδες ISBN: 978-618-80597-1-9 Τιμή: 15,90 ευρώ Πρώτη παρουσίαση: Comicdom Con Athens 2014, 4-6 Απριλίου 2014 Λίγα λόγια για τον δημιουργό: O Scott McCloud ασχολείται επαγγελματικά με τα κόμικς από το 1984. Είναι γνωστός για το Κατανοώντας τα Κόμικς: Η Αόρατη Τέχνη (1993), το Reinventing Comics (2000) και το Making Comics (2006). Η πρώτη του σειρά κόμικς είναι το ΖΟΤ! (1984-1991), η υπερηρωική παρωδία Destroy!! (1986), έχει γράψει σενάρια για τον Superman και είναι από τους βασικούς υπέρμαχους των ψηφιακών κόμικς, των webcomics και του “άπειρου καμβά”. Ίδρυσε τον θεσμό 24-Hour Comic και σχεδίασε το Google Chrome comic.